ks. kan. dr Krzysztof Romanowski


ks. dr Krzysztof Romanowski
ks. dr Krzysztof Romanowski
Ks. kan. dr Krzysztof Romanowski, urodził się 16.02.1965 roku w Międzylesiu. Szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące ukończył w Białymstoku. W roku 1984 rozpoczął studia w Archidiecezjalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Białymstoku, które zakończył obroną pracy magisterskiej na ówczesnej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Święcenia kapłańskie otrzymał dnia 21.06.1990 roku w Białymstoku. Po święceniach został skierowany do pracy w parafii Trójcy Świętej w Supraślu, a po trzech latach do parafii katedralnej pw. Wniebowzięcia NMP w Białymstoku.

W roku 1995 rozpoczął studia specjalistyczne w Paderborn. W tym czasie, na prośbę ówczesnego proboszcza Polskiej Misji Katolickiej w Bielefeld, ks. prał. Jerzego Gisztarowicza dojeżdżał do Bielefeld  i  pomagał w duszpasterstwie misyjnym.  Dnia  1.08.2001 roku otrzymał nominację na proboszcza Polskiej Misji Katolickiej w Bielefeld. W roku 2003 został członkiem Zarządu Chrześcijańskiego Centrum Krzewienia Kultury, Tradycji i Języka Polskiego w Niemczech T.z. Z dniem 7.10.2005 roku, ks. abp Wojciech Ziemba, Metropolita Białostocki, nadał ks. Romanowskiemu godność kanonika honorowego Kolegiackiej Kapituły Krypniańskiej. W tymże również roku uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie socjologii na Wydziale Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Główny temat jego zainteresowań naukowych stanowiły pojęcia narodu i państwa. W rozprawie doktorskiej poruszył te zagadnienia nawiązując do myśli społecznej patrona swojej ostatniej uczelni.
 

 

Byli proboszczowie PMK Bielefeld - Paderborn

 

ks. prał. mgr Jerzy Gisztarowicz (1987 - 2001)

 
ks. prał. Jerzy Gisztarowicz
ks. prał. Jerzy Gisztarowicz
Ks. prał. Jerzy Gisztarowicz urodził się 30 marca 1934 r. w Czarnej Wsi Kościelnej koło Białegostoku. Rodzice byli ziemianami. Swoje dzieci wychowywali w duchu głębokiej religijności oraz w poszanowaniu wartości narodowych i umiłowania ojczyzny. Starszy brat, Antoni walczył w Armii Krajowej, za co był więziony przez UB w Rawiczu. Starsza siostra jest zakonnicą w Zgromadzeniu Sług Jezusa, założonym przez O. Honorata.
 
Po zdaniu matury w Białymstoku w roku 1953 wstąpił do tamtejszego Seminarium Duchownego. 21 czerwca 1959 r. został wyświęcony na kapłana przez bp Władysława Suszyńskiego. Z woli ordynariusza rozpoczął studia na KUL-u, na Wydziale Filozoficznym, w sekcji psychologii, które ukończył tytułem magistra 9 marca 1964 r. (temat pracy magisterskiej "Konflikty życiowe współczesnej młodzieży")
 
Następnie przez 19 lat jako wikariusz i prefekt pracował z młodszą oraz akademicką młodzieżą przy kościele Św. Rocha w Białymstoku. Tutaj też zorganizował od podstaw kaplicę akademicką i bardzo dobrze ją wyposażył. Równocześnie pełnił funkcję przewodniczącego Podkomisji Episkopatu do spraw życia wewnętrznego duszpasterzy akademickich, a przez 5 lat był Członkiem Komisji Episkopatu Polski do spraw duszpasterstwa akademickiego. 1 sierpnia 1987 r. został mianowany proboszczem PMK w Bielefeld i Paderborn. Również tutaj w ciągu 14 lat swego duszpasterzowania uczynił bardzo wiele.
Władze kościelne doceniając zasługi ks. prob. Jerzego Gisztarowicza obdarzyły go z pocztątkiem 1994 r. zaszczytną godnością Kanonika Honorowego Kapituły Metropolii Białostockiej. W życiorysie złożonym dn. 28 stycznia 1989 r. w Rektoracie Misji ks. prałat stwierdził: „Moją dewizą pracy duszpasterskiej w Białymstoku i tu w Bielefeld jest służyć Bogu i naszej ukochanej i umęczonej przez komunizm ojczyźnie.Tak mi dopomóż Bóg i Matka Miłosierdzia z Ostrej Bramy w Wilnie, którą uważam za swoją wielką Orędowniczkę i Patronkę mojego życia i pracy kapłańskiej".

Ks. Jerzy zmarł we wtorek, 30 października 2001 r. w szpitalu w Bad Oeynhausen. Oddał swoją duszę Panu Bogu w czasie modlitwy różańcowej, którą  przy nim odmawiał ks. prob. Krzysztof Romanowski z wiernymi. Uroczysta Msza św. pogrzebowa przy trumnie zmarłego została odprawiona w sobotę, 3 listopada 2001 r. o godz. 11.00 w kościele św. Bonifacego w Bielefeld. Po Mszy św. kondukt pogrzebowy przeszedł ulicami miasta na cmentarz przy Schneidemühlerstr. w dzielnicy Stieghorst.

Zycie śp. ks. prał. Jerzego Gisztarowicza dobrze świadczy o tym, że Ostrobramska Pani miała go w swej macierzyńskiej opiece, a sam Bóg dopomógł dokonać wielkiego kapłańskiego i duszpasterskiego dzieła, zarówno w kraju, jak i na obczyźnie.

Specjalny dodatek do Niedzieli poświęcony śp. ks. prał. Jerzemu Gisztarowiczowi:

 

ks. kan. dr Michał Dobrzański (1957 - 1987)


ks. kan. dr Michał Dobrzański
ks. kan. dr Michał Dobrzański
Droga doczesnego pielgrzymowania śp. ks. kanonika Dobrzańskiego prowadziła niejednokrotnie poprzez promienną górę Tabor, przepełnioną mocą wiary, zdolnej przemieniać świat, ale także poprzez krzyżową Golgotę, która w cierpieniu śmierci obdarza Chrystusowym Zmartwychwstaniem do nowego, wiecznego życia.
 
Miał szczęście przyjść na świat 29. września 1912 r. w dobrej, chrześcijańskiej rodzinie. Tam też ukończył szkołę podstawową oraz Gimnazjum im. Adama Asnyka. Po zdobyciu świadectwa dojrzałości wstąpił w r. 1933 do Diecezjalnego Seminarium Duchownego we Włocławku. Na zakończenie pięcioletnich studiów filozoficzno-teologicznych przyjął święcenia kapłańskie w dn. 17. grudnia 1938 r. i został mianowany wikariuszem w parafii Lubiń. W drugim roku duszpasterzowania, 26. sierpnia 1940 r., w święto M. B. Częstochowskiej został aresztowany przez Gestapo i uwięziony najpierw w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen k. Berlina, a następnie od 14. grudnia tegoż roku w Dachau, gdzie przebywał do 29.04.1945 r., czyli do momentu oswobodzenia przez wojska amerykańskie.
 
Po odzyskaniu wolności widział wielką potrzebę posługi kapłańskiej współrodakom, którzy w ogromnej liczbie, być może ok. 2 min, znaleźli się po wyzwoleniu na niemieckiej ziemi jako byli więźniowie lub przymusowi robotnicy okresu II wojny światowej. Posłuszny głosowi sumienia i poleceniu ks. bpa Józefa Gawliny przyjął obowiązki duszpasterza Polaków w Morningen, a następnie od r. 1947 w diec. Hildesheim. Stąd w r. 1949 został skierowany na dalsze studia specjalistyczne do Rzymu, uwieńczone w r. 1955 stopniem doktora filozofii na Uniwersytecie Gregoriańskim. Temat jego rozprawy doktorskiej, napisanej pod kierunkiem ks. prof. Jarlot z Francji brzmiał: "Filozofia pracy w świetle etyki chrześcijańskiej".
 
Z Rzymu powrócił do Niemiec, gdzie na nowo podjął pracę duszpasterską dla współrodaków w Augustdorf, a od roku 1957 w Bielefeld. Chwała Boga i dobro duchowe powierzonych jego duszpasterskiej opiece nieśmiertelnych dusz wypełniły mu odtąd całe życie. Ofiarną postawą życzliwości i dobroci zyskał sobie głęboki szacunek, przyjaźń oraz miłość parafian, a także współbraci kapłanów, zarówno polskich jak i niemieckich. W uznaniu duszpasterskich zasług ks. bp Jan Zaremba, ordynariusz rodzimej diecezji włocławskiej, mianował go honorowym kanonikiem kapituły Św. Józefa w Kaliszu.

Był kapłanem dobrym, ale też krytycznym, także wobec samego siebie. Kiedy zauważył, że lat przybywa a siły powoli słabną, bez większych trudności zgodził się z wolą przełożonych i przeszedł na dobrze zasłużoną emeryturę. 1. sierpnia 1987 r., po 30. latach duszpasterzowania w polskiej parafii Bielefeld, przekazał obowiązki proboszcza młodszemu kapłanowi, którego - jakże znamienny to gest duchowej dojrzałości! - wyszedł z delegacją parafialną i bukietem biało-czerwonych róż witać o godz. 5-tej rano na stację kolejową, kiedy ten przybył pociągiem z Polski. Jako emeryt miał teraz więcej czasu na modlitwę, medytacje, czytanie książek, ale też na świadczenie pomocy potrzebującym. Chętnie pomagał swemu następcy w słuchaniu spowiedzi, odprawianiu Mszy Św., głoszeniu Słowa Bożego. Szczególnie nowo przybyli uchodźcy z Polski często korzystali z jego fachowej pomocy przy załatwianiu w języku niemieckim przeróżnych spraw urzędowych.

Dnia 11.12.1988 r. dane mu było świętować Złoty Jubileusz święceń kapłańskich. Był szczęśliwy. Uroczystość została wspaniale przygotowana przez nowego proboszcza i grono wiernych, byłych parafian. We Mszy św. uczestniczyło kilkaset osób. Przybyli kapłani polscy i niemieccy. Kazanie Jubileuszowe wygłosił Rektor Misji. Telegramy gratulacyjne zostały nadesłane m.in. od Ojca Św. z Sekretariatu Stanu oraz od ks. bpa Szczepana Wesołego z Rzymu, opiekuna polskiego duszpasterstwa na obczyźnie. Wyrazy wdzięczności oraz szczerych życzeń błogosławieństwa Bożego przesłał również ks. abp J. Degenhardt z Paderborn, do którego diecezji należy polska parafia w Bielefeld.

Kiedy siły zaczęły coraz bardziej opadać, a zdrowie przestało dopisywać, ks. kanonik Dobrzański przeniósł się z prywatnego mieszkania do miejscowego Domu Starców, aby zapewnić sobie w ten sposób konieczną pielęgnację i opiekę lekarską. Pozostał wśród swoich do końca. Zaopatrzony Sakramentami Świętymi zmarł 25.05.1992 r. w osiemdziesiątym roku życia i pięćdziesiątym czwartym roku kapłaństwa. 29.05.1992 w kościele parafialnym w Bielefeldzie odbyły się uroczystości pogrzebowe. Mszę św. w intencji śp. Zmarłego koncelebrowali wspólnie miejscowi kapłani polscy i niemieccy. Ciało zmarłego pochowano na miejscowym cmentarzu Bielefeld-Stieghorst. Licznie zgromadzeni wierni modlili się o spokój duszy swego długoletniego pasterza, który nie szczędził zdrowia i sił w świadczeniu im Chrystusowej miłości. Niech teraz ta miłość uszczęśliwia jego duszę na całą wieczność!

 

Ks. Franciszek Mrowiec