Z dumą i optymizmem
Z dumą i optymizmem
 
„Opowiem ci o wolnej Polsce“ – te słowa padały często podczas mijającego roku. Są nazwą projektu, w którym wzięła udział grupa uczniów z naszej szkoły, zorganizowanego przez IPN, CEO i Muzeum Powstania Warszawskiego. Projekt był realizowany przez cały rok.
Poszczególne jego etapy obejmowały: wybór tematyki (z zakresu historii Polski 1939 – 1989), znalezienie świadka (czyli kogoś, kto brał bezpośredni udział w wydarzeniach istotnych dla Polski), przygotowanie merytoryczne, przeprowadzenie wywiadu ze świadkiem, transkrypcję, przygotowanie prezentacji (w formie filmu, przedstawienia lub wystawy) i dokumentacji.
Za chwilę kręcimy...
Za chwilę kręcimy...
Zakończył się uczestnictwem w kilkudniowej konferencji w Warszawie, z udziałem ok. 40 szkół polskich z kraju i zagranicy.
„Opowiem ci o wolnej Polsce” to nie tylko nazwa projektu, to przede wszystkim nazwa idei. Idei nauczania nie tradycyjnymi metodami, ale poprzez zaangażowanie. Słowa użyte w tej nazwie nie są przypadkowe. „Opowiem ci...” – zawiera założenie, że zostanie nawiązana osobista relacja pomiędzy opowiadającym a słuchającymi. Relacja, która od tysiącleci była podstawą przekazu literackiego i historiograficznego.
„Wolna Polska” – te słowa wymykają się jednoznacznym definicjom. Są raczej gotowym tematem rozważań i rozmowy. Ale, niezależnie od jednostkowych poglądów, nikt nie zaprzeczy, ze źródłem wolności i jego ostoją są zawsze i pozostaną szlachetne serce i kręgosłup moralny.
Konferencja w Warszawie
Konferencja w Warszawie
O wolnej Polsce opowiadał nam Pan Rafał, dziadek jednej z uczennic, który miał 10 lat, kiedy wybuchła II wojna światowa: opowiadał o tym, jak żyło się zwykłym ludziom, jak wyglądał powszedni dzień polskiego dziecka w czasie, kiedy niebo było pełne śmiercionośnych bomb, a w oczy nieraz zaglądał strach i głód. Ale również w tamtych dniach nie zabrakło tych, którzy ratowali życie innym, stawiali czoło niebezpieczeństwom, byli podporą dla wątpiących.
Pasjonująca historia Pana Rafała i jego rodziny stała się podstawą scenariusza, a kręcenie „Wojennego dzieciństwa” było dla wielu uczniów pasjonującą przygodą. Jedno z dzieci wypowiedziało zdanie, przytaczane potem parokrotnie przez organizatorów i zapisane w publikacji na temat projektu: „my już nie chcemy więcej dyktand i gramatyki. Chcemy robić filmy.
Zwiedzamy stolicę
Zwiedzamy stolicę
Mogą być nawet filmy o wojnie, bo my już wiemy, co to była wojna”.
Wyjazd do Warszawy był ukoronowaniem udziału w projekcie. Najważniejszymi jego elementami - z punktu widzenia dydaktycznego - była prezentacja projektów w Instytucie Pamięci Narodowej (każda grupa miała przydzielone stanowisko, przy którym prezentowała efekty swojej całorocznej pracy i rozmawiała z ekspertami), wycieczka „Warszawa nocą” (czyli zwiedzanie najważniejszych miejsc po zapadnięciu zmroku) i – w ostatni dzień – projekcja filmów w Muzeum Powstania Warszawskiego. Nasze „Wojenne dzieciństwo” zakwalifikowało się i jako jedno z dziesięciu filmów zostało pokazane szerokiej publiczności. Jakiś czas potem jeden z uczniów powiedział: „to był zaszczyt, że mogliśmy tam zobaczyć się na ekranie, że w ogóle mogliśmy wziąć udział w tym projekcie”.
Prezentacja w szkole
Prezentacja w szkole
Ze swojej, nauczycielskiej strony pragnę dodać, że dla mnie zaszczytem było móc moim uczniom towarzyszyć, widzieć, jak z lekcji na lekcję poszerzają swoją wiedzę i doskonalą umiejętności.
Dziękuję w imieniu swoim i uczniów Panu Rafałowi za cierpliwość i piękną, budującą historię, którą nam opowiedział.
Dziękuję Joli Stankiewicz – Bębenek za pomoc przy realizacji filmu i udział w wycieczce do Warszawy; za to, że służyła nam swoimi talentami i pedagogicznym doświadczeniem.
Ogromne wyrazy wdzięczności pod adresem Anety Szalachy, wolontariuszki przy PMK – za bezinteresowną pomoc i wielkie zaangażowanie.
Podziękowanie
Podziękowanie
Arkadiusz Jagodzinski i Mariusz Czarnecki nie tylko udostępnili swój sprzęt, ale też zrealizowali projekt od strony technicznej. Przygotowali również profesjonalnie płytkę z małym albumem, dostępną w naszej szkole (zawierającą polską i niemiecką wersje filmu, zdjęcia oraz wypowiedzi przedstawicieli świata nauki i sztuki, skierowane do młodych ludzi w Muzeum Powstania Warszawskiego, wypowiedziane tuż po projekcji filmów).
Adam Bębenek cierpliwie gromadził dokumentację fotograficzną, która okazała się niezwykle przydatna przy przygotowywaniu prezentacji.
Dziękujemy również Panu Klodzie z Biura Podroży Kloda (Reiseagentur Kloda, Bielefeld) za jego finansową pomoc, która obniżyła koszty podróży.
Dziękujemy również Księdzu Krzysztofowi – za błogosławieństwo, udzielone nam na samym początku i duchowe wsparcie, towarzyszące aż do samego końca.
Projekt został zorganizowany przez Instytut Pamięci Narodowej, Centrum Edukacji Obywatelskiej i Muzeum Powstania Warszawskiego. Organizatorom jesteśmy wdzięczni nie tylko za pomysł, ale też nakład pracy, włożony w jego realizację, a także wspaniałą atmosferę podczas pobytu Warszawie.
Zmęczeni uczniowie, zapytani w drodze powrotnej, czy było warto, krzyknęli gromko: ”TAAAK!”. A jeden z organizatorów w Warszawie powiedział: „Macie wspaniałe dzieci”.
Młodzi są przyszłością narodu.. Nawet, jeśli jeszcze nie raz nasze dzieci czekają karkołomne potyczki z dyktandami i gramatyką - mamy pełne prawo w nasza przyszłość spoglądać z nadzieją, dumą i optymizmem.
Karolina Paprocka